Hoorspel verzameling: meer dan 3000 hoorspelen op DVD, USB stick of als download. Makkelijk en veilig te koop!

Geniet mee met onze heerlijke hoorspel hobby!

Hoorspelen zijn heerlijk! Beleef de verhalen dankzij het fantastische spel, de schitterende muziekfragmenten en de geweldige geluidseffecten… Vorm je eigen beelden, ieder decor lijkt speciaal voor jou gemaakt en elke acteur gekozen naar je eigen idee. Wij houden van hoorspelen en hebben een hoorspel verzameling van meer dan 3000 Nederlandstalige radio hoorspelen! Hou je ook van hoorspelen en wil je deze op een makkelijke en veilige manier verkrijgen? Dan ben je op de juiste plek! Velen gingen je voor en zijn hierover zeer tevreden zoals uit ons gastenboek blijkt. De hoorspelen zijn op verschillende manieren te koop en te beluisteren. Je vindt hiervan uitgebreide uitleg op onze website en vragen zijn altijd welkom! Bovendien is het mogelijk om een ruime selectie hoorspelen gratis te downloaden. Lees verder voor alle informatie of kijk in de hoorspel winkel om te bestellen en een fantastische hoorspel verzameling te ontvangen:

Een hoorspel is heerlijk om te luisteren! En dankzij je zelfwerkzaamheid en fantasie is hoorspel radio vaak rijker dan televisie!

Dat verwoordt Bob Uschi heel mooi in een interview over zijn radiowerk. Bob Uschi wordt wel Nederlands meest gevierde geluidskunstenaar & radiomaker genoemd. Hij kwam in 1966 in vaste dienst bij de NRU als hoofd Hoorspelen en Documentaires en werd later hoofd van de afdeling radiodocumentaires bij de NOS. Het interview uit 1982 is te beluisteren in het radioarchief van de VPRO. Hier de selectie over de rijkdom van radio:

“…als ik zat te werken had ik behoefte aan wat geluid. Dat geluid kwam dus uit een radiootje, dat naast me stond. En dat ik, alhoewel het tamelijk primitief was, toch wel vrij goed kon afstellen op de Amerikaanse soldaten zender in Duitsland. Daar werd lekkere muziek gespeeld en ze hadden veel korte hoorspelen die vaak niet langer dan 20-25 minuten duurden. En juist door die hoorspelen ging er een soort akoestisch wereldje voor me open.

Ik weet nog dat 1 van de meest imponerende radio prestaties uit die tijd, voor mij althans, een hoorspel serie was die getiteld was “het net” in het Engels “drag net”. Het hoorspel was geschreven door een zekere Web. Het waren korte kleine politie dingetjes die ontzettend aardig in elkaar zaten, en ik luisterde eigenlijk steeds minder naar de inhoud van het hoorspel maar meer naar de wijze waarop een beeld voor de luisteraar ontstond… Ik constateerde toen dat je met opnamen van geluiden die realistisch werden gemaakt je dus iets toevoegde aan het hoorspel verhaal dat de luisteraar veel meer boeide!… omdat het authentiek was, het was het omlijstende geluid bij een bepaalde gebeurtenis.

Laat ik nou eens een voorbeeld noemen, dat hoorspel begon met een heel bekend wijsje, “tam ta dam dam, tam ta dam dam taaaam…” dan kwam de titel, en dan werd er een geluid ingefade, dat was dan een straat… ik zal maar zeggen in New York, met veel verkeer, mensen pratend enzo… en dan hoorde je plotseling, die microfoon werd geconcentreerd, alsof het al een richtmicrofoon was (die je destijds natuurlijk helemaal nog niet had) op een paar duidelijke stappen… Stappen kennelijk van een man, en die man die stopt dan ergens voor een huis, en doet een deur open, doet die deur dicht, dat geluid van de stad wordt weggefade en die man is op een trap, loopt de trap naar boven, dat is heel duidelijk te horen, komt op een soort overloop, weer een ander geluid maar duidelijk te zeggen dat zijn de planken van een overloop, komt en stopt bij een deur, slaat met zijn vuist op de deur 2 of 3 keer. En dan hoor je achter die deur een man en die zegt “who’s there?” en dan antwoordt die kerel voor de deur “it’s me Joe, open up!”. En dan gaat een ketting van de deur, en hoorspel achtig piept die oude deur en die gaat open en dan hoor je “pam pam pam” 3 schoten en dan komt die muziek weer “tam tadamtam”. Nou!…

Wat was er nou eigenlijk gebeurd, wat was het nieuwe? Ik had dus een beeld meegekregen, het hoorspel creëerde een filmpje in mijn achterhoofd en in dat filmpje waren uitsluitend 6 of 7 woorden gesproken. Ik had een geluid gehad van een straat, het lopen van een mens, het naar binnen gaan van een huis, het naar boven gaan, het kloppen op een deur, het open doen, ketting eraf, bam bam bam. Er speelde zich dus een heel stuk hoorspel drama af zonder dat daar lang bij gepraat werd, er was dus gewoon met akoestische middelen een scene neergezet, een decor, en dat intrigeerde me! Hoe je dus in hoorspelstudio’s en met opnamen die buiten gemaakt werden filmachtige scenes kan creëren. Want daar ging het mij om, je kon dus met het middel radio kennelijk beelden maken. En niet uit die radio kast maar door middel van het hoorspel dat uit die radio kast kwam kon je die beelden in je achterhoofd maken, ik zei altijd “je hebt in je achterhoofd een kleine filmprojector zitten en die werkt, die werkt bij ieder mens”.

Ik zal het nog sterker zeggen, stel dat Paul Vlaanderen, zo’n befaamde langlopende hoorspel serie als Paul Vlaanderen, nu is in de gidsen geïllustreerd werd en je zag dan het toch het enigszins doorleefde gezicht van de acteur Jan van Ees… Dan klopte die foto niet met de fantasie voorstelling die de vele vele duizenden, of tienduizenden, honderdduizenden luisteraars hadden van hun hoorspel idool Paul Vlaanderen want die Paul Vlaanderen die had gewoon voor iedere luisteraar of die nou in Tietjerksteradeel of Amsterdam Zuid woonde…, die had doodgewoon zijn eigen gezicht. Dat was of een chique Amerikaanse gentleman of het was een zeer sportieve, blonde knaap. Ina, zijn vrouw, was een sexy donker dingetje of het was een hele grote Noorse blondine, het kon van alles zijn. Die mensen konden dus iedere keer in die zelfwerkzaamheid van die grijze massa, die ieder mens in belangrijke of minder belangrijke mate bezit, een eigen beeld laten ontstaan. En dat behield dus ook zijn uiterlijk. Het decor waar zich zo’n Paul Vlaanderen afspeelde, of het nou de auto was of het was een tuin met steeds zingende vogeltjes, dan had die tuin, ja die was aangelegd voor de luisteraar, die bestond, je kon de tuindeuren zien, je kon de tuin zien en dat was de zelfwerkzaamheid van de luisteraar.

Ik als radioman hou vol dat die zelfwerkzaamheid, niet in alle opzichten, maar in vele opzichten bij het aanschouwen van TV drama is komen te vervallen. Dan zit je bij de TV achterovergeleund met een sigaar in je mond en een krat pils naast je naar Dallas te kijken, of naar iets anders. Jij zit daar en hebt alleen maar je bek te openen hetzij voor een slok pils of om weg te slikken wat die regisseur voor je heeft uitgezocht. En wat ie voor jou heeft laten schrijven, die teksten, die dialogen, enzovoorts, enzovoorts. Dus je neemt alleen nog maar op, je slikt het door, zonder er iets aan toe te voegen wat radio wel nodig maakt.

En ik vind die zelfwerkzaamheid van de luisteraar bij radio altijd nog een belangrijk ding. Dat is het altijd tot vandaag gebleven hoewel het aantal mensen dat nog heel bewust naar radio luistert in vergelijking tot de massa’s die naar TV kijkt belangrijk kleiner geworden zijn. Dat mag de buik niet rimpelen vind ik. Je moet vandaag de dag als radio maker doorgaan op ervaringen van mensen die al lang voor je bezig waren. Je moet niet alleen maar naar cijfertjes kijken en zeggen kijk eens dat levert zoveel op en ik zit met een naar mijn mening goed gemaakt radio programma en ik heb een luisterdichtheid van 0,01…. ”

Hoorspel luisteren? Héél véél mooie hoorspelen, makkelijk en veilig! HoorspelVerzameling.nl